Kilka słów po zimowej sesji
Pierwsza rzecz, którą warto sobie poukładać w głowie jeszcze przed sesją, to odpuszczenie perfekcji. Sama dobrze wiem coś o tym, gdyż jestem bardzo krytyczna i wymagająca. Więc odpuszczenie perfekcji nie jest łatwe ale wierzcie mi można nad tym zapanować.
Bo pies nie jest profesjonalnym modelem z planu reklamowego. Stanie w miejscu na zawołanie bez ruchu, jest trudne i wymaga odpowiedniego treningu. Patrzenie w obiektyw też jest trudne szczególnie, gdy zwykle wokół dużo się dzieje. Pamiętajcie jak czuły jest psi nos i ile do niego dociera zapachów, o których Wy, nie macie zielonego pojęcia. Pies będzie się ruszał, wąchał, rozpraszał, czasem odwróci głowę w najmniej oczekiwanym momencie.
I to jest całkowicie normalne. Właśnie w tej naturalności kryją się najpiękniejsze ujęcia.
Drugą, bardzo ważną kwestią jest emocjonalny stan opiekuna. Jeśli zaczynamy się denerwować, spinać, powtarzać nerwowo komendy – pies od razu to wyczuje. Psy niezwykle szybko reagują na nasze napięcie. Im więcej presji pojawia się w człowieku, tym trudniej psu się skupić, a zdjęcia przestają być swobodne i autentyczne.
Ważną rolę odgrywa również fotograf. Doświadczony fotograf pracujący z psami to nie tylko osoba, która „robi zdjęcia”. To ktoś, kto prowadzi opiekuna, potrafi podpowiedzieć ustawienie, dostosuje tempo pracy do Was, zaleci moment przerwy i po prostu nie spieszy się. Często to właśnie fotograf widzi potencjał w sytuacjach, które opiekun odbiera jako chaos: pies się porusza, odwraca, reaguje na bodźce. A z perspektywy obiektywu to właśnie są chwile, które tworzą najprawdziwsze kadry.
Warto też pamiętać o przygotowaniu psa. Nie chodzi o „nauczenie go pozowania” – chociaż to też się oczywiście sprawdzi. Warto zadbać o proste rzeczy, które ułatwią mu funkcjonowanie podczas sesji. Dobrym pomysłem jest przećwiczenie wcześniej patrzenia na przewodnika stojącego w pobliżu aparatu. My mamy komendę „uwaga” co oznacza patrz na mnie. Może to być też reagowania na imię w rozproszeniu. Przydatna też będzie komenda zostawania na miejscu w różnych pozycjach jak siad, leżeć czy w pozycji stojącej. Takie komendy są bardzo przydatne i sprawiają, że pies czuje się pewniej, a opiekun ma poczucie większej kontroli nad sytuacją.
Ogromne znaczenie mają też rzeczy, które zabieramy ze sobą na sesję. Ulubione smaczki, zabawka, posłanko na którym pies będzie mógł odpocząć podczas gdy wy, będziecie przeglądać na gorąco ujęcia. Dzięki temu pies ma punkt odniesienia i szybciej wraca do równowagi.
Jednocześnie bardzo ważne jest, by nie wywierać presji. Zdjęcie nie musi powstać „tu i teraz”. Nic się nie stanie, jeśli pies położy się a miał siedzieć, zacznie eksplorować teren albo będzie potrzebował chwili przerwy. Najlepsze kadry powstają wtedy, gdy pies może być sobą — a nie wtedy, gdy próbujemy go dopasować do naszej wizji.
I wreszcie coś, co często umyka: radość. Jeśli traktujemy sesję jak zadanie do wykonania, napięcie rośnie po obu stronach. Jeśli potraktujemy ją jak wspólną przygodę, przestrzeń do bycia razem i obserwowania psa — wszystko zmienia się diametralnie. Ty się rozluźniasz, pies czuje luz, fotograf łapie momenty pomiędzy „ustawianiem”.
Te najśmieszniejsze zdjęcia, które początkowo wydają się nieidealne, bardzo często stają się naszymi ulubionymi. Bo są prawdziwe. Pokazują relację, charakter psa, emocje, ulotne chwile.
A te „poważne”, spokojne, piękne kadry? One powstają najczęściej wtedy, kiedy nikt nie próbuje ich na siłę zrobić. Kiedy pies oddycha spokojnie, opiekun się uśmiecha, a fotograf cierpliwie czeka na właściwy moment.
Idąc na tą sesję zimową, obiecałam sobie, że będę dobrze się bawić. Nie mam zadania do wykonania, tylko mam dobrze spędzić czas! Chyba się udało.
Dziękuję Hana za DOBRZE SPĘDZONY RADOSNY CZAS i przy okazji za piękne zdjęcia.
Załączam Wam kilka tych wybranych przez Hana, jako niosące radość i nie wybrane przeze mnie haha i oczywiście polecam z całego serca www.hanyphotography.pl
